Έτος 2018

Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος

Τεύχος 49

΄Αρθρο Σύνταξης

“Το παρόν βρωμάει μετριότητα”

Η φράση ανήκει στον Ρενέ Μαγκρίτ (1898-1967), Βέλγο σουρεαλιστή ζωγράφο, που συμπληρώνει: “πράγματι δεν είμαστε παρά οι υπήκοοι αυτού του κόσμου, του τάχα πολιτισμένου, όπου η ευφυία και η χαμέρπεια, ο ηρωισμός και η βλακεία, βολεύοντάς τα μια χαρά μεταξύ τους, βρίσκονται εναλλάξ στο προσκήνιο”.

Αργά το βράδυ, ψάχνοντας το θέμα αλλά και το περιεχόμενο του editorial για το νέο τεύχος του περιοδικού μας, “έπεσα” πάνω στον Βέλγο ζωγράφο και διάβασα για την προσπάθειά του σε όλη του τη ζωή να σπάει τις φόρμες ενάντια στους λίγο πολύ αυθαίρετους κανόνες που προσπαθούν να μας επιβάλουν, να αναζητά το μυστήριο και την κρυφή όψη των πραγμάτων, να αμφισβητεί την “κοινή λογική”, να αναζητά πάντοτε αυτό που δεν έχει συμβεί, να μην τον ενδιαφέρουν τα όνειρα του ύπνου του και να αναζητά πάντα να ονειρεύεται ξύπνιος, να μην φοβάται το φως της μέρας μόνο και μόνο επειδή σχεδόν πάντα φωτίζει έναν στενάχωρο κόσμο.

Είναι αλήθεια ότι ζούμε στενάχωρους καιρούς και μέσα σε αυτούς πρέπει να “βολέψουμε” όνειρα προσωπικά και επαγγελματικά. Είναι αλήθεια επίσης ότι μας τέλειωσαν οι οργανωμένες δομές στον χώρο μας που έδιναν λύσεις καθώς στέρεψαν από ιδέες αρχικά και ύστερα από ανθρώπους και τέλος η απογοήτευση από τις ανεκπλήρωτες ελπίδες, μας έσπρωξε σε έναν ιδιότυπο μοναχισμό. Την ίδια στιγμή οι “καθημερινοί “ άνθρωποι, αφού πρώτα τρόμαξαν από όσα συμβαίνουν γύρω τους, αποδέχτηκαν έναν παθητικό αρχικά ρόλο που όμως στην συνέχεια fake news, MME και όλος ο ιντερνετικός συρφετός μαζί κατάφεραν τον φόβο να τον μετατρέψουν σε μίσος για κάθε τι διαφορετικό από τον ίδιους, υπηρετώντας έτσι έναν ιδιότυπο και αρρωστημένο συντεχνιασμό που περιείχε μόνο τον εαυτό τους.

Ειλικρινά τρομάζω σκεπτόμενος, τηρώντας τις ιστορικές αναλογίες, ότι όταν μεγάλωνε το τέρας του πολέμου στις σκέψεις των ισχυρών μέσα από την μισάνθρωπη ιδεολογία του ναζι-φασισμού υπήρχαν ανάλογες συνθήκες σε κοινωνικό επίπεδο, τρομάζω στην ιδέα ότι εύκολα και σύντομα όλα αυτά που σήμερα ακόμη φαίνονται μη λογικά μπορεί να συμβούν, μπορεί αύριο να είναι μιά οδυνηρή πραγματικότητα για τους πολλούς, για όλους όσους σήμερα είτε σιωπούν είτε ανέχονται τον εκφασισμό της κοινωνίας.

Ξέρω δεν είναι ο χώρος για πολιτική ανάλυση ούτε το περιοδικό ούτε και το editorial του.

Είναι ο χώρος όμως που μπορούμε να θυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι είναι καιρός να σπάσουμε τις αλυσίδες που μας δένουν στην καθημερινή μας ρουτίνα, να πάρουμε πρωτοβουλίες και ρίσκα, να ανακατέψουμε την τράπουλα, να ξαναδώσουμε νόημα σε αυτό που είναι η ανθρώπινη φύση μας, να εξερευνήσουμε νέους δρόμους, να επαναπροσδιορήσουμε την ρότα μας, να ξαναβρούμε την “ψυχή “ μας. Μέσα από μια τέτοια διαδικασία σε επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο μπορεί να πάψουμε να είμαστε μόνοι αλλά να γίνουμε πολλοί, να κάνουμε περισσότερα και καλύτερα πράγματα, να γίνουμε ουσιαστικοί και πιο αποτελεσματικοί. Αρκεί να τολμήσουμε.. Να αποδείξουμε ότι δεν γεράσαμε κυρίως στις ιδέες.

Αυτενέργεια, συνέργεια, αλληλεγγύη για να βγούμε στην απέναντι όχθη. Ο φόβος και το μίσος ούτε στην επαγγελματική μας ιδιότητα, ούτε στην ανθρώπινη φύση μας ταιριάζουν.

Με αφορμή ότι άλλη μια χρονιά έκλεισε ας σταθούμε μπροστά στον προσωπικό μας καθρέφτη, ας μετρηθούμε με τα θέλω μας και ας καθορίσουμε καλύτερα τις προτεραιότητές μας… τίποτε δεν θα γίνει από μόνο του εκεί “έξω” .. εμάς περιμένει..

Χάρης Τσιώνης

Αντιπρόεδρος του Δ.Σ της ΕΠΕΓΕ